Πως μας θωρείς αγέρωχος!!!

Πως μας θωρείς αγέρωχος
και τρέχει ο λογισμός σου
στα φτερωτά σου όνειρα;
Πώς μέσα στο μυαλό σου
φύτρωσαν Γιώργο μ΄ φύτρωσαν,
τόσες πολλές βλακείεςόσες προδίδει η όψι σου
φουστιές και μαλακίες;*
Πως στα σφιγμένα χείλη σου
να μη γλυκοχαράζει
Έρημε το χαμόγελο;

*
Γιατί να μην κτυπάει
μέσα στα στήθη σου καρδιά
και πώς στα βλέφαρα σου
αγέλαστα χαμόγελο,
σού σκότισε το βλέμμα;
*
Ολόγυρά σου πτώματα
κι οι είλωτες δεμένοι,
τον εφιάλτη τους κοιτούν.
Το πλήθος αγριωμένοαπό μακριά σε στόχεψε
κι από κοντά σε φτύνει!
Εσένα και τους φίλους σου,
το δύσμοιρο το χώμα
που σε βαστεί ακόμα….
*
Θυμάται την ημέρα, Γιώργο μου, που σε γιόρτασε,
Στις 23 τ' Απρίλη,

Σκέφτεται στο λαιμό του
του σκλαβωμένου το σκοινί,
τον βόγγο την λαχτάρατης τρόικας την ποδοβολή…Θυμάται την κατάρα,
την πέτρα που τους κρέμασε
η γύμνια του μυαλού σου.
Το φοβερό το ανέβασμα του καταποντισμού σου!*
Η-Λίθιε, μας κοιτάς βουβός.
Και θες να μείνεις τώρα,
-ποιος ξέρει ως πότε-, άθυρμα,
στη χώρα τους ακόμα;
*
Κοιμάμαι κι ονειρεύομαι…
Ως πότε;!
Θα ξυπνήσω!
Όταν στες πόλεις, στα βουνά,
στα πέλαγα βροντίσει, το φοβερό μαντάτο!
-Ξυπνάτε, σκλαβωμένοι!
Μη το ξεχνάτε το σχοινί,
‘Ελληνες, που σας δένει!

***

Σχώρα με Ποιητή, που σου μόλεψα τους στίχους,

μου μολεψε όμως εμένα το μυαλό, το σήμερα που ζουμε!

Το '21 και το Σήμερα... Τότε αγώνας για ελευθερία... σήμερα αγώνας και θυσίες για την ...Ελληνοτουρκική φιλία

Αυτός πάλεψε, μάτωσε και παρέδωσε κράτος ελεύθερο. Μέρες που είναι τοτε,το '21.

Σήμερα....
Η Εξωτερική πολιτική και διαχείριση της εθνική ισχύος στη Ελλάδα, όπως την καθόρισε η μεταπολίτευση, παραδόθηκε ενοχικά και άνευ όρων στους πραγματιστές και στους ρεαλιστές.

....έβλεπα ένα αφιέρωμα για τον Καραμανλή, στο Σκάι.

Σ'ένα σημείο που αφορούσε την προσπάθεια του να ενταχθή η Ελλάδα στη ΕΟΚ κι ενώ αντιμετώπιζε την άρνηση των Ευρωπαίων και ιδιαίτερα των Άγγλων -εντελώς πρωτοφανές ε;- σε σχέση με τις Ελληνοτουρκικές διαφορές, πήγε και συνάντησε τον Ετσεβίτ στην Ελβετία, άρχισε -λέει- ο Ελληνοτουρκικός διάλογος και έτσι, υπεχώρησε η αντίδραση και φτάσαμε στο Ζάππειο να υπογράφουμε το '77 την ένταξη, απουσία του ΠΑΣΟΚ βεβαίως.Μετά ήρθε εκείνος ο Νοέμβρης του 87 που οδήγησε στο Νταβός, η Μαδρίτη, το Ελσίνκι και η άνευ όρων παράδοση του Υπουργείου Εξωτερικών στην αρχή ότι "υπεράνω των νόμων, των Συνθηκών, των αποφάσεων του ΟΗΕ, του διεθνούς δικαίου και των νόμων που διέπουν το Παγκόσμιο στάτους στο αέρα και στη θάλασσα, υψηλότερο και τιμιότερο είναι η εξυπηρέτηση-από μας πάντα- της Ελληνοτουρκικής φιλίας".

Στην ποδιά της έπεσαν χαζοί σαν τον Σιαλμά, τους Καραθανάση, Βλαχάκο,Γιαλοψό, στα Ίμια, σαν τον Ηλιάκη, τον Μπατσαρα....
Και με την ποδιά αυτής της Φιλίας, σκούπισε τα "δάκρυα" για το χαμό τους ο Πάγκαλος, που ζήταγε από τον Ναύαρχο Λυμπέρη να πεί ότι την πήρε και την σήκωσε την Σημαία στα Ιμια, ο ...αέρας!

Αυτή η …υπέρτατη αξία, έκανε τον Σημίτη να ευχαριστεί τους Αμερικανούς και τον Κλίντον στα απομνημονεύματά του να γελάει, για τα γίδια και τα πρόβατα που έσωσε ένα βράδυ στο Αιγαίο...Στη θωριά της, τρέμοντας ο Στεφανόπουλος και «θρηνολογώντας», χωρίς να ρωτήσει αυτόν που επέλεξε τον αγώνα και τη υπεράσπιση όσων τον έταξε η πατρίδα του να προφυλάξει,
-για να μην υπάρξουν άλλα λέει- θύματα, εισηγήθηκε την προσφυγή στη Χάγη για το επανακαθορισμό των Κυριαρχικών Δικαιωμάτων ενός κράτους, που τα κέρδισε με αγώνες και αίμα.Για τη «Ελληνοτουρκική φιλία» ρε γαμώτο!!
Αυτή η "διαχείριση" δοκιμάστηκε και έφερε τα αποτελέσματα που «καμαρώνουμε» σήμερα.
Ηγεμόνες στο Αιγαίο και μεραδάτορες όσων διεκδίκησαν. Αυτών που η δικιά μας κοιμωμενη και αποκαμωμένη ηγεσία, παρεχώρησε αμαχητί! Ελπίζοντας το Άλλοθι της Χάγης. που ουτε κάν καταδέχτηκαν να της παραχωρήσουν οι ηγεμόνες!

Χαμένοι σε όλα τα επίπεδα και με όλους τους αντιπάλους.

Με όποιον εισηγείται την αξιοπρέπεια και το δίκαιο, ταμπελωμένο ως εθνικιστή και φασιστόμουτρο.

Οι «υπάλληλοι» άλλαξαν, οι πάτρωνες ίδιοι και, όπως είδαμε με τα πρόσφατα τα Μοναστηριακά, οι πολιτικοί μας όλων των παρατάξεων, πλήν ελαχίστων, διεκδικούν όχι ως «δορύλατοι» αλλά ως «δολαρΗλατοι» τα προνόμιά τους και τις εξαρτήσεις τους, δηλώνοντας υποταγή στους «αφεντάδες» τους... Εναντι αδράς αμοιβής!

Μου έκατσες στην πλάτη σιχαμένε!
Νομίζεις ότι στέκεσαι καλά;
Μετράς και φχαριστιέσαι τα λεφτά σου
Βρωμιάρη παλιο βλάκα, κοιλαρά;

Θα κλάσεις όμως, πού θα πάει, δεν θ΄ αντέξεις!
Και πύραυλος θα γίνω στην στιγμή
Θα σκάσεις με το κώλο ανθρωποπνίχτη
Και λεύτερος θα είμαι να το ξέρεις,
Ακόμα κι αν τ οφείλω σε πορδή!

Για πάντα, στο δηλώνω, δεν θα είμαι,
της βρώμικης ζωής σου, το σκαμνί!


Καμιά περίπτωση να ξεφύγουμε από τον …ζυγό τους, δεν πρέπει να αφήσουμε ανεκμετάλλευτη!
Ο «ραγιάς» που υποτίθεται ανέχθηκε, περιφρονημένος από τους «γενναίους» που λάκισαν ή αλλαξοπίστησαν και άντεξε τα 400 χρόνια σκλαβιάς, ήταν Εδώ, κράτησε τον χαρακτήρα και την εθνική του συνείδηση, την γλώσσα και τα έθιμά του, έζησε και μεγάλωσε τα παιδιά του μεταφέροντας την δάδα της Ιστορίας του!

Δεν είναι η «ποσότητα» και η «ποιότητα», που υπολογίζουν για χαμένη!
Είναι και ήταν η κρίσιμη μάζα που διέψευσε τις θλιβερότερες προβλέψεις και προθέσεις!
Κι αυτό που σας σκοτίζουν για δειλία, μη μασάτε, το τρέμουν!

Δώδεκα!!!! Το 2012!!!!!

ΗΡΘΕ ΤΟ ΔΩΔΕΚΑ,
κι ούτε μια στάλα φρόνημα...
Την περηφάνεια του Λαού μου
την κτυπάς
και την Πατρίδα μου σκλαβώνεις
και πουλάς....
*
ΔΩΔΕΚΑ,
και να σκεφτούμε φρόνιμα,
μ´ όλο το σούργελο που σ´ έστειλε, ζητάς,
την Λευτεριά μας που παλέψαμε,
πουλάς,

ΤΟ ΔΩΔΕΚΑ

Μες στης γενιάς μας τον πανάρχαιο δρυμό,
σαν Ξυλοκόπος τριγυρίζεις φθονερός,
σαν Εφιάλτης βασιλεύεις σκοτεινός...
Και δεν τσακίζεσαι να φύγεις,

βρε ΦερέΦωνο!!!!

Σα το κακό τ´όνειρο να σβύσεις μιας αυγής,
που γρήγορα θα έρθει το ξημέρωμα,

της οργισμένης της ψυχής μας,
το ημέρωμα!
*
ΔΩΔΕΚΑ,
ο Λαος μου ξεγελάστηκε...
Σ´ ενα Μνημόνιο τον έδεσες γυμνό,
και στα Γεράκια τον παρέδωσες τυφλό...
Στο Λέω, στο φωνάζω,
σε Μισώ!!!

ΔΩΔΕΚΑ,
Ο ΧΡΟΝΟΣ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ, ΘΑ ΔΙΑΒΕΙ
και θάρθει, το προσμένω,
πολεμώ,
σ' εκείνον τον μελλούμενο καιρό,
που οι Έλληνες ξανά θα θυμηθούν

πως "ξέρουν" ,πως "υπάρχουν",
Πως "μπορούν!"

και τότε.....
Τ´ αθύρματα που τρύπωσαν παντού,
σαν τ' άθλια, τα όρνια του κακού,
ανάσα οταν θα πάρουμε, εμείς,
ορθοί σα σηκωθούμε απο τη γης,
θα τρέξουν σα τις σαύρες να κρυφτούν,
στις τρύπες τους θα τρέξουν
να χωθούν!
ΤΟ ΔΩΔΕΚΑ.....

Υπάρχουμε Εμείς, που θα τολμήσουμε
το γένος μας Εμείς, θα το στηρίξουμε
και το Μνημόνιο,
Μνηστήρα του κακού,
Μέμνησο, σου το ορκίζομαι,
Μνήμα δε θάναι του Ελληνικού Λαού!

Εις το διηνεκές...και το 2012 ...Ευχές και κατάρες...

Υπάρχουν περιπτώσεις που ο σεβασμός
βλάπτει!!!
Ιδίως όταν τον χαρίζουμε, όπου λάχει!
Γιατί θα τον κληρονομήσουν αθώοι!!!
Τα παιδιά μας!!
*
*
Είπαμε αμνηστία,
όχι αμνησία!
Είπαμε Λήθη,
όχι ηλιθιότητα!
*
*
Τα λάθη που διηγείται η γιαγιά Ιστορία,
τα επαναλαμβάνουν
εκείνοι που βουλώνουν τ΄ αυτιά τους!
Η τους τα βουλώνουν άλλοι!

Κότες...ΠεπτωΚότες!!!

Γυμνοί! ΠεπτωΚότες!

Τι σημασία έχουν τα λόγια....

Τα πολλά λόγια, λεν, είναι φτώχεια!

και μείς είμαστε πολύ φτωχοί,

για να βγάλουμε άχνα!

Πρηνείς....

Kαλέσαμε στην χώρα μας τους γύπες,

ξαπλώσαμε μονάχοι κατά γής...

και κάναμε οι ίδιοι τα κουφάρια,

ακούνητοι, αμίλητοι,

Πρηνείς...

Ξανά!!!!

Την φόρτωσα την βάρκα μου Ελπίδες

και ζύγιασα τα έρμα της καλά,

στη μοίρα μου την γύρισα την πλάτη

και τα ‘λυσα του κάβου τα σκοινια.
Ανοίχτηκα στων πέλαγων τις στράτες,

ερέτης με τα χέρια μου κουπιά,

να χτίσω στις ελπίδες μου παλάτια,

να κάνω την Σκλαβιά μου, Λευτεριά!

Μα ζύγωσαν γεράκια και μ’ αρπάξαν,

με πέταξαν σε τρύπες σκοτεινές,

την βούλιαξαν την βάρκα μου, την σπάσαν,

Αλήτες, που ντυθήκαν λυτρωτές...

Σκλαβώθηκα στης Χώρας μου τ αμπάρια,
επαίτης, με τα χεριά αδειανά,

δεν έκτισα στα όνειρα παλάτια,

δεν γίνηκε η Σκλαβιά μου, Λευτεριά!
Δεν κλαίω πια, έχουν στερέψει

τα δάκρυα κι η πίκρα στη καρδιά...

Δεν σκύβω, μη νομίζουνε, γελιώνται!

Mαζεύω…Από κάτω…Σιωπηλά…

Μαζεύω πεταμένα ξυλαράκια...

Tην βάρκα μου θα κτήσω, ΕΓΩ, ξανά!

Ωδή στο ...καζανάκι!

Εν χρω κεκαρμένος...

Εν χρω κεκαρμένος

Εν χρώ κεκαρμένος θα γυρίσεις ….
Εν χρώ!
Με το βλέμμα σου άδειο
και το πρόσωπο κρύο,
Ωχρό!
*
Στους διαδρόμους του κόσμου
γυρνάς…
Τους μιλάς και δειλά, σαν χαμένος
γελάς!
Σε φιλούν και στον ώμο στοργικά
σε κτυπούν…
Σαν τα όρνια, μ’ ανοιχτά τα φτερά,
που σιμώνουν πεσμένους,
τις σάρκες περιμένουν να σκίσουν
το μεδούλι να πιουν!
Ένα μόνο ζητάνε να δουν!
Πεθαμένους!

Εν χρω κεκαρμένους!

*
Σε κοιτώ!
Σε λυπάμαι!
- Είσαι εκεί γιατί έτσι μπορείς
ή
γιατί σ΄ έχουν βάλει ΑΥΤΟ να το κάνεις;
Σε ρωτώ μεσ΄ στα μάτια κοιτώντας τα άδεια…
Και αυτό που θωρώ με τρομάζει
Σε κοιτώ...
Σε φοβάμαι!